Uit de praktijk
Verhalen uit mijn praktijk zijn geanonimiseerd. Details zijn aangepast om de privacy van betrokkenen te beschermen
Eeuwig dankbaar..?
Onlangs sprak ik een cliënt die worstelde met een vraag over dankbaarheid, grenzen en schuldgevoel.
Zij vertelde over een vriend die haar regelmatig uitnodigde voor het theater. Niet zomaar een voorstelling, maar vaak met uitstekende kaarten. Ze voelde zich daar soms ongemakkelijk bij. Moest ze iets terugdoen? Had ze nog wel het recht om 'nee' te zeggen? Ontstond er ongemerkt een schuld?
Steeds weer stelde hij haar gerust. “Nee,” zei hij. Het was gezellig. Hij deed het graag. Er stond niets tegenover. Maandenlang genoten ze samen van de voorstellingen.
Toen verhuisde hij tijdelijk naar een andere woning. Hij vroeg haar of ze gedurende die periode voor zijn huis en planten wilde zorgen. Omdat ze dankbaar was voor alles wat hij voor haar had gedaan, stemde ze toe.
Maar de tijdelijke periode werd langer. De verzorging kostte steeds meer tijd. Ondertussen kreeg zij een baan en begon de zorg voor het huis haar eigen leven te beïnvloeden.
Voorzichtig gaf ze haar grens aan. Ze kon dit niet langer blijven doen en wilde graag samen naar een andere oplossing kijken.
Zijn reactie verraste haar.
Hij werd woedend.
Ineens kwamen de verwijten ; Na alles wat hij ooit voor haar betaald had de theaterkaartjes, van alles werd als argument gebruikt. Hij voelde zich verraden. Ondankbaar behandeld. In de steek gelaten.
Wat eerder een vrijgevig gebaar leek, bleek achteraf dus toch een rekening te hebben.
Tijdens dit gesprek kwamen er meer vragen naar boven:
- Wat is vrijblijvendheid eigenlijk?
- Had zij de kaarten moeten weigeren?
- Was zij ondankbaar?
- Of had hij misschien meer terug verwacht dan hij zelf dacht?
Wanneer wordt geven een geschenk en wanneer wordt het een onuitgesproken afspraak?
Ik merk dat dit vragen zijn die ik vaker tegenkom in gesprekken. Vragen waar niet altijd een eenvoudig antwoord op bestaat.
Waar ligt voor jou de grens tussen dankbaarheid en schuldgevoel?